با من بیا به خلوت شب های روشنم

با من بخوان شعری از این باغ گلشنم

 

یلدا برایم یک نام آشناست

آشنای آشنا

یلدا برایم "کامنت" هایی است سرشار از احساس ومحبت ولطف

یلدا برایم بانویی است محترم و دوستی گرانسنگ

نوروز امسال به ایران آمد وچند ماهی درمشهد وتهران بود و....

 

چرا در باره این بانوی گرامی حقیر سخن بگویم

قلم را به دست او می سپارم:

 

 

 

با سلام و ارزوی چتر مهربا نی ورحمت بی حساب یگانه دلدار هستی بر همه سرها.

من فکر میکنم که هر انسانی برای به تصویر کشیدن روحش نیاز به کلیدی دارد

 که همه اطرافیان وبر خورد کنندگان با اودر طول توقف اش در این جهان خاکی بتوانند

 با ان از در گذشته ووارد دنیا ی پررازورمز او گردنند

واین میسر نمیشود مگر ما هر کداممان اینه ای را مطابق ذوقمان بر سر در اندیشه ودلمان اویزان کنیم

 ومن هم شعر را انتخاب کردم وشاید بهتر است بگویم او مهمان خانه ام شد

 واینگونه است که در اشعار درویشانه ام رنگی از شعر کوششی نیست

 و جوششی بودن ان هم از زخم غربت وعشق دلداربدل نشسته

 بهر جهت من در سال 1320 در بلند ترین روز سال در تهران بدنیا امدم

 واززمانی که توانستم با کاغذومداد اشنا شوم عاشق نوشتن و بتصویرکشیدن ذهنمشده واز این بابت هر گز احساس تنها یی نکردم یا میخوانم ویا مینویسم ویابتماشای طبیعت مینشینم

 فرزندانی در گوشه وکنار دنیا دارم ولی خودم دارای یک دخترویک پسرویک نوه هستم

 تمام مدارک تحصیلی من مربوط به کار با بچه های بالای دوسال میباشد

 مدت ده سال مدیروموسس کودکستان وپیش مدرسه ی نمونه در انگلستان بودم ولی از ان جا که کارهای خیریه ومیل به کتاب نوشتن واندیشه ی تمام کردن هر چه که ناتمام در سبد عمر رها کرده بودم

مرا در تنگنا قرار داده بود دست از ان برداشتم وبه نوشتن ودیگر برنامه هاپرداختم

 کتاب اول من که از اشعار تازه نه قدیمی من است در سال 86 بچاپ رسید ودومی در دست اماده شدن برای چاپ است واگر مهمان زمین مدتی دیگر باشم دو کتاب در مورد ما وزندگی را هم به ناشر میسپارم

.البته من به اتفاق خانواده ام 35 سال است که در انگلستان زندگی میکنم ولی خانه اصلی من ایران است وهر سال چند دفعه به ان سفر کرده ودلتنگی ها را کمی میشورم تا کمرنگ گردنند .

جناب اقای درویشی

امیدوارم که شما وخانواده محترمتان همواره سبز وپر از انرژی مثبت باشید

با قدردانی از شما.

 یلدا

 

  *     **     ***

 

چند قطعه از اشعار یلدا را با هم مرور میکنیم با یادآوری این نکته که:

 

 

 

از کوچه نادانان ما هم گذر کردیم

بر محفل گمراهان ما هم نظر کردیم

تا رفت دلم یکشب در محفل آن جانان

با جام پر از توبه تا صبح سفر کردیم

 

 

 

 

رضا

 

من خرابم گرنچرخم دور ایوانت رضا

بی قرارم تا نیایم رو به دامانت  رضا

ان ضریح وگنبدوعطرخوش ناب حرم

میکشداین سینه راسوی خراسانت رضا

چون کبوترپرکشم بالای ان گلدسته ها

تا که گردم خاکروب طاق بستانت رضا

شمع جان خاموش شدازنور پاک معرفت

رو نما بر اهوی زار بیابانت  رضا

با پروبالی شکسته از جفای روزگار

امدم بر بارگاه  نور بارانت رضا

چونکه من دورم بمانندت چنین ازخاک خویش

پس بخوان من رادل شام غریبانت رضا

روزوشب دراین امیدم تاکه ایم در برت

شکوه ازغربت کنم درپیش چشمانت رضا

چون گل پژمرده ای ازشاخه ام گشتم جدا

ارزو دارم رسم دران گلستانت رضا

دیده ام جمعی کبوتروه چه بالی می زنند

شد رها حالم به سوی سقف تابانت رضا

حاجت خود راسحرگه کرده ام سویت رها

حاجتم راکن روا با یاد سبحانت رضا

 

 

 

تماشای رخ

 

هرکه امد به تماشای رخت افسون شد

جامی ازمی بزدوچون دگران مجنون شد

بر همه کوی وگذرمدعیان داد زنند

سینه هاازغم این بار گران دل خون شد

سنگ گفتا که مراطاقت دیدارش نیست

نظر افتادودلش سوخت واشگ بیرون شد

گل چو بوسیدرخ شبنم به وقت سحر

بلبل ازبوسه ی اوبازچنین مفتون شد

هرکه ننشست براین سفره ی زیبای یقین

بی گمان درسفرش ناله کنان مغبون شد

ای که بینی همه مست وخراب عشقند

باز دلداده به تونغمه سرا افزون شد

 

 

 

عطار زمان

اشگ ها امد ورفت باز دل ارام نشد

روزوشب ازپی هم رفت غمی رام نشد

دوستان جاری به سوی سر تب دارمن اند

لیک کس پیش رخم سبزوگل اندام نشد

نوبهارامد وزد نقش به روی دل خاک

نقش این شعبده هم شهد بر این کام نشد

ماه چه زیباست مدام درگذر کامل خویش

کو کجا چشمی که در بند چنین دام نشد

عاقبت عشق خریدم زعطار زمان

غیر ان هیچ بر این سینه ام الهام نشد

خود مرا برد به میدان قضاودل میخانه سپرد

هیچ رازی که از این قصه سر بام نشد

داغ عشق ودل بیدار ونهان طوبی

ارزو هست ولی ختم به فرجام نشد

 

 

 

بت خانه

 

گفتیم که بت خانه نداریم که داریم

ما بت به کاشانه نداریم که داریم

گفتیم به جزنقش رخ یار به دل ها

صد نقش در این خانه نداریم که داریم

گفتیم دراین سینه ی بی خار صداقت

جز یک دل دیوانه نداریم که داریم

گفتیم به جزیاس قشنگ سر ایوان

گل ها به سر شانه نداریم که داریم

گفتیم در این خانه بر شمع زمانه

دردی چو پروانه نداریم که داریم

گفتیم دراین کوزه ی پرنقش ونگارش

صد قصه وافسانه نداریم که داریم

 

 

 

مشعل سوزان

 

پای در بندو دلی بسته به جانان دارم

ریشه در اب ولی میل به طوفان دارم

دل به دنبال وفا چشم براه باران

بر سر میکده اش دیده ی گریان دارم

عمر ما هست به تیر هدف باد خزان

پس چرا باز چنین حال پریشان دارم

چون به دل مینگرم سینه پرازعطرخوشست

با د می مست چنین میل گلستان دارم

همچو سیمرغ دراین عالم تنهایی خویش

شوق دیدار تو را با دم بی جان دارم

من دیوانه وسرگشته دراین خانه ی خویش

سایه ی لطف توراچون مه تابان دارم

لب تب دار مرا درد فراقت چو دواست

زین جهت در دل خود مشعل سوزان دارم