ــ آه، اسفنديار ِ مغموم!
تو را آن به که چشم
فروپوشيده باشي!»
در آوار ِ خونين ِ گرگوميش
ديگرگونه مردی آنک،
که خاک را سبز ميخواست
و عشق را شايستهی زيباترين ِ زنان
هديّتي نه چنان کمبها بود
که خاک و سنگ را بشايد.
|
چه مردی! چه مردی!
|
|
|
|
که ميگفت
|
قلب را شايستهتر آن
|
که به هفت شمشير ِ عشق
|
|
|
|
در خون نشيند
|
و گلو را بايستهتر آن
|
که زيباترين ِ نامها را
|
|
|
|
بگويد.
|
و شيرآهنکوه مردی از اينگونه عاشق
ميدان ِ خونين ِ سرنوشت
|
به پاشنهی آشيل
|
|
|
|
درنوشت.ــ
|
|
رويينهتني
|
|
|
|
که راز ِ مرگاش
|
اندوه ِ عشق و
غم ِ تنهايي بود.
*
«ــ آه، اسفنديار ِ مغموم!
تو را آن به که چشم
فروپوشيده باشي!»
*
|
«ــ آيا نه
|
|
|
|
يکي نه
|
|
|
|
بسنده بود
|
که سرنوشت ِ مرا بسازد؟
من
صدايي بودم من
ــ شکلي ميان ِ اشکال ــ،
و معنايي يافتم.
من بودم
و شدم،
|
نه زانگونه که غنچهيي
|
|
|
گُلي
|
راست بدانگونه
تا آسمان بر او نماز بَرَد.
*
|
من بينوا بندگکي سربهراه
|
|
|
|
نبودم
|
و راه ِ بهشت ِ مينوی من
|
بُز روِ طوع و خاکساری
|
|
|
|
نبود:
|
مرا ديگرگونه خدايي ميبايست
شايستهی ِ آفرينهيي
|
که نوالهی ناگزير را
|
|
|
|
گردن
|
|
|
کج نميکند.
|
و خدايي
ديگرگونه
آفريدم».
*
|
دريغا شيرآهنکوه مردا
|
|
|
|
که تو بودی،
|
و کوهوار
پيش از آن که به خاک افتي
|
نستوه و استوار
|
|
|
|
مُرده بودی.
|
اما نه خدا و نه شيطان ــ
|
سرنوشت ِ تو را
|
|
|
بُتي رقم زد
|
|
بُتي که
|
|
|
|
ديگراناش
|
|
|
|
ميپرستيدند.
|