ما گیج و گنگ و پریشان به گوشه ای
غافل از آن که یار چه ها را بهانه کرد

ما را رها نمود و خدا را بهانه کرد
مطرود او شدیم و شما را بهانه کرد

مبهوت و مات سکوت شبانه اش
فریاد ها کشید و صدا را بهانه کرد

صد چهره پیش روی نهاد و یکی نشد
دریا و کهکشان و سما را بهانه کرد

عاشق به همچو او شدن آخر سفاهت است
پرسید صد سوال و چرا را بهانه کرد

"دلباختن که پیشۀ هر دمدمی دل است"
محکوم او شدیم و خطا را بهانه کرد

با زورقی شکسته به سویش شتافتن
پا تر نکرد و باز شنا را بهانه کرد

هر کافری به کافری اش دل سپرده است
شیطان و شاد گشت و خدا را بهانه کرد

در مکتب اش به انتظار دروس نهایی اش
استاد طفره رفت و ردا را بهانه کرد

ما از نخست راه به جایی نبرده ایم
دلها شکست و برد و وفا را بهانه کرد

ما گیج و گنگ و پریشان به گوشه ای
غافل از آن که یار چه ها را بهانه کرد