حکایت همچنان باقی ست

همیشه ،‌همهمه ی زنگ
 همیشه ،‌ زمزمه ی رود
 دو مرد شال سپید قبا سیاه
رسیدند
 مرا به زندان بردند
 دو مرد گمشده
 از خویش رفته
 در دگری اوفتاده
 در معبد
 دو مرد
این پدرم
آن برادر پدرم
 سپید شال ، آن
 قبا سیاه ، این
 صدای زنگ
 صدای رود
 صدای ماشین
 صدای اعدام
 دو مرد شال سپید قبا سیاه
 گذشتند
 درون زندان
 اوراد مادرم بود
 آن
 که مثل انبوهی از بخار
 حافظ من بود
 درون معبد
 آنجا
که چون دگر باران
باز هم شنیدم
باز
که فووت ... فوت
 و من ، در سکوت ... در تابوت
دو مرد شال سپید قبا سیاه
 گذشتند
و زن که خواند
 من از میان هیاهو
 روان به قبر شدم
 من
که در دگر سالان
 درون سینه اش
 آن آفتاب
 ابر شدم
 همیشه ، همهمه ی زنگ
 همیشه ،‌زمزمه ی رود
 به گریه
مادر ،‌ اینک
 به گریه
آنک ! مادر
 به گریه ، آن شب
 بر تخت ( تخت خانه ی ما ) بود
 تخت تابستان
 و وای زنگ
 که در کوچه بود
 می آمد
 و وای رود
 زمان
 به دایره ی ساعت
 زمان
 به دایره ی چرخهای سرگردان
 زمان
 به دایره ی وحشت زمین
 می گشت
 فضا
معلق و برفین بود
 ستاره ها همه
 در چاهها
 فرو بودند
 نگاه چاهی من
 این کبوتر بیتاب
چمان
 دهانه ی هر چاه را ، غمین
 می گشت
 همان
 به گریه
 همان تخت
 همان دو مرد
 همان شب
 همان دو شال سپید و همان دو تیره ی قبا
 همان ، سه زن
 همان ،‌درون سه چادر
 نمازخونان
 آنان
من آن شب از سفر کارخانه آمده بودم
 شبانه خانه ی ماشین و سوت
 اسکلت و صبر
 و سوت
 سوت
 صداهای زنگ را
 که شکست
من آن شب از سفر رود
 راه افتادم
 همان دئر ایش امواج زنگ قافله
 تا تخت
همان خرابترین تختها
 همان محراب
همان ، سیاه قبایان
 همان ، زنان
 همان نماز ، همان باز
 باز خوانان ، خوانان
 و وای رود
 و وای زنگ
 همیشه ، زمزمه ی رود
 همیشه همهمه ی زنگ
 صدای نبض
 صدای خون
 صدای نبض
 شبان که می زند از بیم لحظه ی پایان
 صدای قلب من
 این بر جدار سینه ی خموش
 شبان ، که می تپد از وای سینه
 و می شنوی ؟
 نگاه کن
 که روی تخت
 نه مردان ، که مرده اند
 سه زن
 سه زن
 درون سه چادر
 نماز می خوانند
 و باز
 می خوانند
 نگاه کن
 صدای قافله را
رود را
 که می گذرد
همیشه زنگ
 همیشه رود
 فضا
 معلق و برفین ست
 ستاره ها همه
 در چاهها
 فرو رفته ... اند
 زمان
 در اینه ی اضطراب
 می گذرد
 زمان
 در اینه ی انتظار شب
 تا صبح
 زمان
 در اینه ی روز
 زمان سبز
 که شادی ست
 ای بهار سپید
 زمان زرد
 که اندوه
 ای خزان سیاه
 همیشه زنگ
 همیشه رود
 نفس
 حکایت زنگ ست و خون
 حکایت رود
 زمان غافل
آنجا نگاه کن
 آنجا
 زمان غافل
 آن سایه گفت
آن سایه
 مگر که غفلت من
 در خواب
 زمان زشت
 نگاه آنجا
 زمان زشت
سپیدار گفت
باری گفت
مگر که باد خزان
 برگ
 زمان جاوید
 آنجا جنازه می بردند
جنازه گفت
مگر مرگ
 همیشه ، همهمه ی زنگ
 همیشه ،‌ زمزمه ی رود
 پدر
 فروغ سکت گور تو
 از طلیعه ی خاک
 پدر
 چه تاریک است
 پدر
 شکست برج صدا اگر سکوت قافله را
 شکست قافله
گر رود را و زنجیر را
 رود
 شکست زنجره
گر معبد و ترنم معبد
 شکست فاصله را
 زمان خاطره را
در فریب
آنجا ، آنجا نگاه کن
 آنجا
فریب خاطره را
 در زمان
 زمان خاطره را
 در شکیب
 اینجا ، اینجا نگاه کن
 اینجا
 شکیب خاطره را
 در زمان
 پدر ... پدر
 ماسفری که فرود در سکوت خود
رفته ست
 درون خانه ی آهن
 درازنک بیابان را
 در انتظار
 سفر می کند
 مسافری که فرود در سکوت خود
 رفته ست
 درون خانه ی آهن
 رازنک بیابان را
 در اضطراب
 سفر می کند
 زمان قربت ،‌ قربت
 و انتظار
 صدا ... صدا
 زمان غربت ، غربت
 و اضطراب
 پدر
 هنوز ... پدر
بطالتی که به روزست
 بطالتی که در انوار شامگاه
مرا
 ادامه ی خنده ست
 و حالتی که به شب
 پدر
 هنوز ... پدر
 مرا
 ادامه گریه ست
پدر
 هنوز ... پدر
 صدای ورد شبانگاه مادرم
 که شبان
 صدای تندر بیداری خداست
 در آواست
 پدر
 چه می دانی؟
 تنم
 که کاهش را
 هر روز
 باز می خواند
 تنم ، ز شعله ی هر کبریت
که در شمارش هر سیگار
 فناست
 می داند
 صدای یک پشه
 یک پشه
 قتل تدریجی ست
 صدای یک پشه در گوش
 در سکوت شبان
 صدای یک پشه
 آری ... صدا ... صدا و صدا
 و گوش
 گوش من این همزبان سکت تو
 در آن شبان دراز
 آن شبان که خواب نبود
 آن شبان
 که می خواندی
 درخت اگر متحرک شدی ز جای به جای
 پدر... ! پدر
زمان
 تحرک زیبای لاله عباسی ست
پدر
 که کنون فرزند سکت خاکی
 که خاک
 جز نفس مبهم سکون تو نیست
 پدر
 که خون تو
 نیست
 روان ، در ایش آنات شب که می گذرد
 مثل آن شبان که گذشت
که با پرنده ی هر لحظه ای
 که باور تو
 ترا به زیر پر خلسه ای دراز
 فرو می کشاند و می ماندی
 پدر ... پدر
 اگر نه دعوت بی حاصلی ست
 رجعت
 باز ای
 تو را چگونه توان خواند
 در آن شبان عزیزی
 که آن شبان سپری بود و باز هم
 سپری ست
 در آن شبان که تو را
نوری تو
 در دل تو
 ستاره ی سحری بود و این زمان
 که مرا
 ستاره ی سحری ست
 پدر ... پدر
نه اگر این ستاره بود مرا
 آه ... آه
 می دانم
 زمان
 تحرک زیبای لاله عباسی ست
 پدر ... پدر
 من آن ترانه ی انبوه تخمهای سیه را
 که لحظه های سپیدند
 باز می خوانم
پدر ... پدر
نه اگر این ستاره بود مرا
 آه
 تو ای ترنم افسون گاهواره ی یاد
که بر فضای زمان
 می روی و می ایید
 که بر ضمیر من
 این تلخ
 که بر خمیر من
 این شور
 که بر عصاره ی غمباره ی تنم
 جاوید
 صدای آب
 که دور است دور
 را ، مانی
صدای زنگ
 که نزدیک
 صدای نبض
 صدای خون
 صدای قافله را
 رود را
 که می گذرد