يك كوزه كارِ دست كاشان دارم

يك قالىِ دست بافِ كرمان دارم

يك جعبه خاتم از صفاهان دارم

يك دل همه پُر ز مهر ايران دارم

 

افسوس كه  نيك مردان رنج برند

روز و شب و ماه و سالِ اِشْكنج برند

دردا كه از اين زمانه نادان دوست

دانايان رنج و ابلهان گنج برند

 

چون باد مرا روز جوانى بگذشت

حالى كه ترا اُفتد و دانى بگذشت

ناگاه بيامد و نهانى بگذشت

تا چشم زديم زندگانى بگذشت!

 

شاديم همه ز بندگى كردن خويش

از بهر جهان دوندگى كردن خويش

و آنگه چو رسد مرگ، دهان پُر افسوس

پر سيم ز سودِ زندگى كردن خويش