پنجاه سال برگشتم‏

در راهِ سختِ ناهموار

تا شايدت ببينم باز

اى مردِ آخرين ديدار!

از سال‏هاى دورادور

باز آمدى به رستاخيز

اى از ديارْ كوچيده‏

بى‏نام و نامه و آثار.

گفتم درست مى‏بينم؟

اين روح اوست يا خودْ اوست؟

اما به عينِ او بودت‏

سيما و قامت و رفتار.

بُهت و سلام و پرسش بود

بر سينه‏ات نهادم دست‏

ديدم كه مى‏تپد قلبت‏

از عشق و زندگى سرشار.

گفتى: "به ياد مى‏آرى‏

مهتاب را، جوانى را

وان شب كه با تو بنشستم‏

سر مست، گيج، ناهُشيار؟

بوسيدمت به شيدايى‏

گفتى كه: واى، بد شد، بد!

گفتم كه: بهتر از اين نيست‏

امضاى عشق را اقرار.

با گونه‏هاى سُرخ از شرم‏

با چشم‏هاى اشك‏آلود

گفتى: برو، برو! رفتم‏

خاموش، خسته دل، ناچار."

(آن مردِ آخرين ديدار

مى‏گفت و همچنان مى‏گفت:

سخت است زندگى بى‏عشق‏

مرگ است زيستن بى‏يار.)

گفتم كه: "راست مى‏گويى‏

رفتى ولى ندانستى

من ماندم و پشيمانى‏

جانْ بى‏قرار و تن بيمار

اكنون كه آمدى شادم‏

آنى كه پيش ازين بودى‏

گويى كه آن حكايت را

ديدم به خواب يا پندار

اى رفته، دير برگشته!

بنشين و قصّه كن آغاز

اين سال‏ها كجا؟... (تعليق)

در ناتمامىِ گفتار

لب‏هاى تو به لب‏هايم‏

مُهر سكوت زد يا مرگ؛

ماندم كه شخصِ موجودم‏

يا نقشِ خفته بر ديوار.

صبح است و مى‏گشايم چشم‏

بر آفتابِ تكرارى‏

وان مردِ بوسه و تكرار

چون سايه رفته ديگر بار...